Einde uitzending

Beste lezers,

Het zit er op, inmiddels ben ik een week thuis in Nederland en sluit ik deze weblog (voorlopig) af. Eind januari kwam mijn opvolger Martijn binnen en mocht ik aan mijn terugreis gaan denken. In vier dagen heb ik hem zoveel mogelijk laten zien van het kamp, hem aan collega’s voorgesteld en hebben we samen aan artikelen gewerkt. Ook alle handige en soms noodzakelijke spulletjes (warme kleding, een patroonhoudertasje, schrijfmapjes) heb ik hem aan hem overgedragen. Alle tips en tools om het werken voor hem zo aangenaam mogelijk te maken, ik hoop dat dat gelukt is. Tot een kwartier voor vertrek was ik nog bezig met artikelen en te zorgen dat ik alles goed had overgedragen. Toen ik in de Chinookhelikopter zat was ik aan de ene kant opgelucht dat het er nu echt op zat aan de andere kant was het vreemd om de regie niet meer in handen te hebben.

Niet dat ik de regie daadwerkelijk in handen heb gehad, in de praktijk word je 4-6 maanden geleefd door het systeem waarin je belandt op het moment dat je het vliegtuigtrapje afstapt en op Kamp Holland bent gearriveerd. Je gaat mee in een ritme waarbij er van 7.00-21.00 uur wordt gewerkt (op de staf) en continue zaken gebeuren op of buiten het kamp waar jij verslag van moet doen of jij indirect iets mee van doen hebt. Het is lastig uit te leggen voor mensen die er niet zijn geweest hoe druk het is en wat het van je vergt. Dat je weinig slaapt, veel verplichtingen hebt met het aanleveren van artikelen, je de interne nieuwsbrief maakt en ingezet wordt voor allerlei hand en spandiensten omdat je naast journalist ook gewoon militair bent en je collega’s daarin moet ondersteunen.

Het gebrek aan privacy valt wel mee te leven, het gebrek aan vrijheid van werken, het geleefd worden door de gebeurtenissen van de dag, door je leidinggevenden, door de mensen in Nederland die artikelen van je willen, is iets wat veel energie van je vergt en waar je mee om moet kunnen gaan. Het feit dat ik niet zo heb kunnen en mogen werken als ik had gewild, is me tegengevallen. Ik had wat zelfstandiger willen werken, zelf onderwerpideeen willen uitwerken maar in de praktijk kwam het daar niet van. Dit speelt er nu, of dit is gewenst dus maak je daar artikelen over. Daar heb je dan je handen vol aan. In een volgende uitzending zou ik zaken anders aanpakken, vooraf duidelijke afspraken vooraf maken over mijn taken en het invullen daarvan, een andere manier van werken. Het feit dat er nu overwogen wordt om 2 redacteuren te sturen geeft ook wel wat aan.

Of er ook een volgende uitzending komt, weet je nooit.  Over een jaar zou ik er in principe weer kunnen zitten maar er zijn ook wel wat collega’s die nog nooit geweest zijn. Nog een keer Afghanistan als redacteur onder dezelfde voorwaarden zoals boven beschreven hoeft van mij niet meer. Een ander land zou ik niet zo’n problemen mee hebben. De toekomst zal het uitwijzen.

Ik wil hierbij iedereen die mee heeft gelezen (beroepsmatig of niet haha) bedanken voor hun interesse. De mensen die me kaarten en pakketjes hebben gestuurd, hebben me echt geholpen de tijd door te komen. Ik heb elke keer post mogen ontvangen, ook daarvoor hartelijk dank. Mijn collega’s (jullie weten zelf wel wie), wens ik succes met hun vervolg van de uitzending, met hun verlof, of zie ik binnekort weer.

Het vervolg van de uitzending is te lezen op de weblog van Martijn, mijn opvolger. Zijn weblog is hier te vinden of via mijn links.

groet,

TLNT Martin

Als wij het niet doen, wie dan wel?

Er hangt een Duitse worst aan het plafond, staat een doos snoep op tafel en ik open zojuist nog een chocoladeletter. Wanneer ik dit schrijf is het 11 januari en zijn mijn laatste (kerst)pakketjes gisteren binnengekomen. Erg bedankt allemaal. Nu nog iets opsturen hierheen heeft niet zoveel zin meer, over een aantal weken zit het er namelijk op voor mij. De komst van de opvolgers is in zicht, dan volgt de overdracht en dan is het wachten om via Kreta naar huis te gaan.  

Na de kerstdagen en oud en nieuw met het bezoek van minister Van Middelkoop is het aftellen voor de staf TFU begonnen. Rotatiegedrag zoals dat heet, mag nu, al dwingt de commandant er op aan om vooral die laatste periode nog scherp te blijven en onze zaken zo goed mogelijk over te dragen. In mijn geval komt dat straks neer op het rondleiden van mijn opvolger Martijn, hem goede suggesties en ideeën voor artikelen overdragen en proberen in een gesprek met zijn chef wat (journalistieke) vrijheid voor hem te creëren.

Ondanks dat de werkwijze vast staat in orders en handleidingen doet elke nieuwe club dingen anders. Voor de redacteur misschien zo slecht nog niet. Die moet in mijn ogen meer bewegingsvrijheid hebben om op eigen initiatief leuke verhalen te schrijven. Goede verhalen die de boodschap uitdragen die defensie naar buiten wil brengen. Er zijn onderwerpen genoeg maar je moet er wel de tijd voor hebben, iets waar het mij helaas vaak aan ontbrak. Het maken van de interne nieuwsbrief, de journalistenbezoeken en standaardonderwerpen zoals bijvoorbeeld de feestdagen hebben ervoor gezorgd dat ik minder vaak de poort ben uitgeweest dan gehoopt. Met het weer van dit moment (sneeuw en regen) ook niet zo heel erg. 

Het door Mark gestuurde boek (waarvoor dank), Kriegsberichter, Nederlandse journalisten in dienst van de SS, zette me aan het denken. Toen ik las welke taken een Duitse Propaganda Kompagnie tijdens de Tweede Wereldoorlog  uitvoerde kwam dat toch voor een groot deel overeen met hoe ik denk dat wij hier te werk gaan. Ook wij beïnvloeden, naast eigen troepen, de bevolking met flyers, luidsprekerboodschappen en het uitdelen van kleding of verbruiksartikelen. Ons PsyOps Support Element (PSE) is de eenheid die psychologische operaties uitvoert zoals dat heet. Met de bevolking achter je, bereik je het meest, maar naast informeren zul je de inwoners ook van je bedoelingen moeten overtuigen met daden. Dat Nederlandse militairen gevochten hebben voor de bevolking en hen niet in de steek hebben gelaten, heeft voor een stuk respect gezorgd. Met name in Chora is dat goed te merken.

In deze regio waar een groot deel van de bevolking niet kan lezen of schrijven, geen elektriciteit heeft en nauwelijks rond kan komen, moet nog veel gebeuren en zal het lang duren. De eerste stappen zijn gezet. Ik heb meer dan 300 projecten gezien waaraan gewerkt wordt. De meeste in digitale vorm, maar ook een aantal in levende lijve. De projecten variëren van het verstrekken van een telefoon met telefoonkaart tot het bouwen van politieposten,scholen, bruggen, moskeeën, en zelfs een dam waarmee duizenden mensen via waterkracht van elektriciteit zijn voorzien. Ook dragen wij bij aan de opbouw van het land op het gebied van rechtspraak, scholing en gezondheidszorg. Er worden politieagenten en militairen opgeleid. Vooral het feit dat de bevolking in de gebieden van de missieteams van het PRT ons nu vertrouwt en zelf met ideeen komt om hun eigen toekomst op te bouwen is misschien wel het belangrijkste resultaat van opbouw. Niet meetbaar en bovenal niet makkelijk onder de aandacht te brengen.

Dit zijn zaken die veel militairen niet beseffen omdat ze alleen maar bezig zijn met mogelijk contact met Taliban. Ik heb meerdere zaken gezien en meegemaakt. Het ene moment zat ik in een gevechtshandeling tussen de militairen, het andere moment in gesprek met de Amerikaanse ambassadeur voor Afghanistan en de gouverneur van Uruzgan. De deur van commandant TFU stond altijd open en het PRT heeft mij zo goed als ze konden van informatie voorzien op het gebied van opbouwwerkzaamheden. Door de vele gesprekken met diverse mensen heb ik voor mijzelf een redelijk beeld kunnen scheppen van een complexe situatie. Al met al kom ik tot de conclusie dat we hier zeker niet voor niets zijn in tegendeel, maar je kunt je altijd afvragen waarom Nederland nu zonodig hierheen moest. Kennelijk moest iemand het doen en stonden wij vooraan.

Winterperiode nu echt begonnen

‘It’s now officially cold, I’ve seen the first Dutch man shivering’, klonk het enige tijd geleden uit de mond van 1 van onze Australische collega’s in de ochtenbriefing. Toen was het weer nog goed te doen, nu is het koud maar vooral nat. We zitten hier op, ik meen, 1200 meter hoogte en in sommige gebieden waar we komen op 1800 meter of meer dus we kunnen de sneeuw op de toppen van de bergen zien liggen. Onlangs heeft het voor eerst echt geregend en dat was de volgende dagen te zien ook. Een hoop modder overal en de werkfabs zitten al behoorlijk onder. Flink schoonmaken dus. Gelukkig ligt er hier veel grind anders was het 1 grote blubberpartij. Kerst begint nu ook hier zo zijn aanstalten te maken op Kamp Holland. Onze buren in de stafchalet zijn al fanatiek bezig om de gang om te toveren tot….. ja, tot wat eigenlijk? Er hangt verlichting, kerststukjes, ze draaien via een luidspreker boven de deur kerstmuziek en er staat een kerstboom met veel verschillende kleuren lampjes die niet bij iedereen in de smaak valt. Op de muziek (die we nu wel kennen) na, vind ik het allemaal prima.

De laatste tijd hebben we weer flink wat bezoekers waar ik mee te maken heb (gehad). Journalisten van: De Telegraaf, GPD, Metro en Vice Versa.  Vorige week was de commandant ISAF (Amerikaanse 4 sterren generaal) hier om met alle keyplayers van Uruzgan te praten. Ik was daarbij aanwezig om er verslag van te doen. Ook de chef-staf van SHAPE (het Europeese hoofdkwartier van de NAVO) kwam op bezoek en deze Duitse generaal werd gevolgd door een ZDF televisieploeg. Die moesten natuurlijk weer begeleid worden. Verder heb ik veel artikelen uitgewerkt en heb ik aan de nieuwsbrief gewerkt die hier op het kamp verspreid wordt.  Deze komt digitaal ook op de thuisfrontsite te staan dus zal ik ze binnenkort hier ook eens plaatsen zodat jullie een idee hebben wat er hier zo’n beetje gebeurt en waar ik aan werk. Ook de premier van Australie was hier voor een bliksembezoek, heb eigenlijk alleen de cameraploegen rondom hem gezien.

Ook ben ik bij de diploma-uitreiking van de ANP (Afghan National Police) geweest. Dat is de officiele politie hier en die krijgen een 4 weekse cursus op Kamp Holland waarbij ze vanalles geleerd wordt om hun taak goed uit kunnen voeren. Fysieke dingen, maar ook zaken als omgaan met geld en vrouwen. Heel divers dus. Op de mindef.nl site kun je een artikeltje erover lezen. Het zijn aardige mannen als je ze spreekt en ook behoorlijk gemotiveerd, maar of je in zo’n korte tijd goede politiemannen op kunt leiden blijft de vraag. Voor dat wij er waren, kregen ze helemaal geen training dus het niveau van de politie gaat hier erg omhoog en dat is een goed teken.

Kerstkaarten voor Uruzgan

Vanaf maandag 17 december kunnen alle Nederlanders tijdens een speciale actie een kerstkaart verzenden naar de militairen in Afghanistan. Minister Van Middelkoop gaf de aftrap via de hiervoor gestarte website www.kaartnaaruruzgan.nl en stuurde de eerste kaart.

De elektronische kaarten worden door TNT Post kosteloos op papier afgedrukt en verzonden. Van Middelkoop hoopt dat velen zijn voorbeeld volgen. “Juist tijdens de kerstdagen is het voor onze militairen van belang te merken dat Nederland achter hen staat. We mogen trots zijn op onze mannen en vrouwen in Afghanistan.”

De kerstgroet is een gezamenlijke actie van TNT Post en dagblad De Telegraaf, dat deze week extra aandacht besteedt aan de Nederlandse militairen.

Zelf een kerstkaart versturen kan via www.kaartnaaruruzgan.nl

PS: Naast de voorpagina van De Telegraaf rond kerst, is er zaterdag 22 december een indrukwekkende documentaire van ex-journaallezer en verslaggever Gijs Wanders te zien. De documentaire ‘Timo en de kinderen van Tarin Kowt’ wordt op 22 december uitgezonden door EenVandaag omstreeks 18.30 uur.

Beter laat dan nooit

Ook hier in Uruzgan is er natuurlijk sinterklaas gevierd. Nou ja, gevierd. Persoonlijk vind ik het helemaal niets en ik was dan ook niet echt rouwig dat ik 5 december pas laat terug was van mijn bezoek aan Chora. Ook de staf had zich verzameld zodat het toneelstukje opgevoerd kon worden met in ons geval een vrouwelijke sinterklaas. Nee sorry, maar niet mijn ding dit zogenaamd grappige optreden tot vermaak. Voor de rest van het kamp was er weer een sinterklaas op een dromedaris met enkele pieten die de sinterklaascros inluidde en bemoedigende woorden uitsprak.

In Chora ben ik onder meer mee geweest op patrouille vanaf de nieuwe politiepost Nyazi het dorp in. Daar hebben we contact gelegd met enkele dorpsbewoners over de situatie na Spin Ghar. Het was er opvallend stil, weinig mensen te zien. Later kwamen we wat meer families tegen en zijn we vriendelijk ontvangen en hebben we goede gesprekken aan kunnen knopen. Geen enkel teken van Taliban al weet je dat die er toch ergens zitten, zij het in kleine aantallen. Het is winter dus trekken de Talibs naar hun winterverblijven om in de lente weer terug te keren. Hopelijk is de politie en het leger dan op peil om hier zelf wat aan te doen met ondersteuning van ons. Want we zitten er nog wel even nu de verlenging er zo goed als door is. De militairen zijn daar eigenlijk niet echt mee bezig al zal het voor sommige inhouden dat ze hier volgend jaar weer zitten. Voor mij persoonlijk weet ik dat niet, daar moet ik t.z.t. nog maar eens heel goed over nadenken of ik dat dan zie zitten.

Ik ben met het PRT (de mannen van het opbouwen) nog een aantal keer bij Afghanen wezen eten, in principe steeds hetzelfde. Rijst, ronde pannekoek, vlees, een soort van yoghurt. En natuurlijk thee met snoepjes. Een aantal dagen achterelkaar Afghaans eten is ook niet alles en de laatste uitnodiging heb ik dan ook afgeslagen. Het entertainment is ook even wennen. Dat een burgemeester muziek komt maken en er een zanger is, is nog leuk. Dat er vervolgens een jonge jongen wild gaat dansen en doekjes het publiek in gooit, is iets waar ik dan weer minder mee heb. Een duidelijk cultuurverschil. Met het PRT heb ik de politiechef bezocht en ben ik ook op bezoek bij de district chief geweest. Ook met andere notabelen van Chora hebben de Nederlandse militairen een goede band opgebouwd. De bevolking heeft daar wel vertrouwen in ons Nederlanders en spreken dat ook uit.

Ook ben ik bij een Medical Assistance geweest. Onze medische militairen maken dan een hulppost en helpen lokale bewoners aan hun verwondingen. Erg goed om te doen en bij aanwezig te zijn. Dat zijn de momenten waarop de militairen echt het idee hebben dat ze iets voor de Afghanen betekenen. Ruim 70 patienten geholpen aan allerlei verwondingen midden in de woestijn tussen 2 dorpen in. De laatste nacht voelde ik me persoonlijk erg slecht en heb ik tegen de misselijkheid zelf een injectie gehad. Ik was lijkbleek en voelde me echt beroerd. In plaats van 3,5 uur rijden ben ik met de Chinook teruggevlogen en in bed gaan liggen.

Gisteren sinds enkele weken weer post ontvangen. Bedankt voor alle kaartjes en pakketjes. De lampjes en kerstboom gaan mijn fab in en de pepernoten en chocoladeletters zullen zeker smaken. De pietensmink en mutsen kwamen (helaas) dus een beetje laat. Maar ja, beter laat dan nooit. De logistiek heeft het er maar druk mee. Nogmaals bedankt.

Vakantieman, gezellig hè

Nadat ik mijn collega’s op de heli heb gezet richting Martello, een basis zuidelijk gelegen van TK doe ik een rondje base met de Toyota 4-wheel drive die ik tijdelijk tot mijn beschikking heb. Best raar om weer eens auto te rijden maar wel leuk. Eerst nog wat onwennig pak ik de bultjes die hier overal te vinden zijn. Door het stof zie je nauwelijks waar je rijdt, wegen zijn er ook niet, alleen sporen. Je mag hier 30 op en rond het kamp en met de vele drempeltjes is dat ook hard genoeg. Als een grote jingle truck versierd met belletjes en vol met Afghanen me tegemoet komt waan ik me even buiten de base.  Een soort Frits Bom, vakantieman gevoel. ‘En dan nu een impressie van het wonderschone Tarin Kowt, Afghanistan’, hoor ik Frits al zeggen. Je had in het programma altijd iemand die op een draaiende kaart de camera mocht sturen en daar kwam dan een locatie uit die ze de week erop gingen bezoeken. ‘Naar links, naar rechts, naar boven, naar onderen.’ Frits: “Gefeliciteerd mevrouw, het is Afghanistan geworden. We gaan aan onze expert vragen waar precies. Tarin Kowt in de provincie Uruzgan, het schijnt erg mooi en vredig te zijn.”  De volgende aflevering zag je mevrouw dan vrolijk ‘Vakantieman, gezellig hè’ roepen en kreeg je de beelden te zien.

 In die gedachte zou een ‘Nu we er toch zijn’  vakantieaflevering opgenomen in Uruzgan ook leuk zijn. Voor de mensen die het BNN programma niet kennen. Presentator Eddy Zoey die met geluids- en cameraman zichzelf uitnodigt bij de mensen thuis voor een hapje, drankje en een slaapplaats. Ik zie Eddy, die al in Uruzgan geweest is voor zijn radioprogramma, best met tolk door het gebied gaan op zoek naar een slaapplek. “Salam Aleikum meneer, ik ben Eddy van de Nederlandse televisie en test de gastvrijheid hier in Uruzgan. Hoe gastvrij bent u?” Een kop thee en een lunch zou niet eens zo vreemd zijn. Zo gastvrij zijn ze hier zeker, dat zit in de cultuur. Eddy aan de waterpijp kan ik me ook nog iets bij voorstellen. Een (veilige) slaapplek in een quala is een ander verhaal dat laat de situatie en wellicht ook de cultuur niet toe. Zover zijn ze hier nog niet. Dat is jammer. Ook het regelen van een auto,  lijkt me hier een uitdaging. Dus meer dan de zilveren award zit er niet in zou ik zeggen. Ik zie Eddy hem al op de muur van de Gouvernours Compound (De woning van de gouverneur Hamdam) schroeven zoals gebruikelijk in het programma.

Voor veel militairen is het nu, om in vakantieprogrammatermen te blijven: ‘Gillend naar huis’. Voor mij duurt dat nog even, er zit nu 1 maand op. Nog zo’n 2,5 maand te gaan.

Nog even terugkomend op Angelina Jolie, ze schijnt hier echt geweest te zijn.

Angelina Jolie misgelopen?

Ten eerste wil ik iedereen bedanken die me post gestuurd heeft. Met pepernoten en chocoladeletters was het net pakjesavond en de kaartjes hangen al aan de muur. Mochten er nog mensen wat willen sturen dan mag dat natuurlijk altijd Ik lig inmiddels in een vaste slaapfab met twee ‘oudere’ adjudanten. Ze zijn erg behulpzaam geweest met het creëren van (kast)ruimte. Gezamelijk zullen we het tot het einde vol moeten houden, wat dat betreft zijn we tot elkaar veroordeeld. Ik denk dat het wel goed komt.

Ik las in het nieuws vandaag dat Angeline Jolie hier op TK is geweest. Dit moet wel erg geheim gehouden zijn want niemand hier wist er ook maar iets van. De foto die ik op internet tegen kwam lijkt wel op een in mijn ogen vermagerde Jolie en op de omgeving hier. Waarschijnlijk een gedeelte waar ik niet zo vaak kom, bij de Amerikanen. Ondanks dat ik ziek ben geweest was ik voor haar mijn bed wel uitgekomen om even een kijkje te nemen. Het maakt de missie toch ineens een stuk aantrekkelijker.

Defensie was weer veel in het nieuws de afgelopen dagen. Was er eerst een militair die op zijn weblog wat negatieve uitspraken deed over de Afghaanse collega’s die hij trainde vervolgens was onze dominee in beeld bij KRO Reporter waar hij zijn waarheid over de situatie hier in mede deelde. Zonder mijzelf echt uit te willen spreken denk ik dat zijn verhaal de waarheid behoorlijk benadert. Ik denk dat je mensen best kunt vertellen wat er hier gebeurt maar het is niet aan mij om dit te doen. Sommige zaken liggen nu eenmaal politiek gevoelig en daar heb je als militair rekening mee te houden. Een dominee reken ik gemakshalve dan even tot de militairen ookal is dit in praktijk niet zo en hebben zij een aparte status. Verder verschenen er filmpjes van militairen zelf in de uitzending. Via mijn link van KRO Reporter kun je die terugzien mocht je de uitzending gemist hebben.

Ik zit nu een maand hier en moet zeggen dat ik nog niet helemaal gewend ben aan hoe het hier werkt. Ik had op wat meer vrijheid gehoopt maar alle berichtgeving gaat hier via strakke lijnen. Dat is even wennen maar schept ook wel weer duidelijkheid in wanneer ik voor wie artikelen moet aanleveren. Voor ik het vergeet ook onze collega’s van de NOS waren hier om te filmen. Zij zijn op Poentjak geweest toen daar het een en ander gaande was. Er schijnt al iets van uitgezonden te zijn maar ik heb het zelf nog niet kunnen zien.

 Is er inmiddels al een nieuwe burgemeester in mijn woonplaats?

Deh Rawod, een korte situatieschets

Deh Rawod ligt westelijk van Tarin Kowt, het is een kleine basis aan de zuidkant van de Tiri Rud rivier wat weer een afsplitsing is van de Helmand rivier. De militairen van Camp Hadrian zoals de basis daar heet zijn afkomstig van Luchtmobiel van de kazerne uit Assen. Het zijn dus collega’s die sinds juli daar al zitten en in soort van ploegendienst pelotonsgewijs naar de vooruitgeschoven post Volendam gaan om vanuit daar de situatie in de gaten te houden. Dat is ook wel nodig want  de greenzone, het groene hart van Deh Rawod is een plek vol met Taliban. Er zijn vaste punten waarvan mijn collega’s weten als ze daar voorbij gaan dan volgt er vuurcontact. Tijdens de patrouille waar ik bij was, werd dat bewijs nog maar eens geleverd. Van schrik laat de journalist die ik begeleid zijn camera uit zijn handen vallen. Of was het gewoon een momentje van onoplettendheid?

Om te kunnen opbouwen en het vertrouwen van de Afghanen te winnen heb je veiligheid nodig en moet je dus je gezicht laten zien. Veel lokale bevolking is er hier niet. De meeste mensen zijn naar de Bazaar in het zuiden getrokken naar de politiepost die door de Nederlandse militairen ondersteund wordt. Daar is het veilig. Bij 1 van de eerste quala’s komen we een man met twee zoontjes van een jaar of 10 tegen. Hij vertelt ons dat hij liever in zijn huis blijft omdat dat anders geplunderd wordt door de Taliban. Van vuurgevechten kijken ze hier niet op. Het land is immers al 30 jaar in oorlog. Twee minuten nadat er schoten geklonken hebben werken er al weer mensen op het land. Graan maar vooral wietvelden onderbroken door beekjes met kleine loopbruggetjes maken deel uit van het landschap.

Eigenlijk best jammer dat je hier niet zomaar rond kunt reizen, het is een mooie omgeving en de mensen zien er best vriendelijk uit.  Het is moeilijk in te schatten of ze nu wel of niet blij met ISAF zijn. Het feit dat de Taliban nu steeds vaker burgerbevolking terroriseert om zich voor hen in te zetten, geeft het voordeel aan ons Nederlanders. Het mindere kwaad van de twee zullen ze wellicht denken. Wij hebben het in ieder geval nog het beste met hen voor, al denken de militairen vooral aan veilig huiswaarts keren nu het einde van hun periode nadert. 

Na Volendam is het voor ons wachten op Camp Hadrian om terug te kunnen keren naar TK. De vluchten gaan niet altijd door en soms houdt dat in dat je een dag of twee langer moet blijven. Maybe Airlines worden de vluchten daarom voor de grap wel eens genoemd. De journalist en ik gaan terug met de Halo, een Russische transportheli van buitengewoon grote proporties. Meer dan twee bankjes heeft ie eigenlijk niet tenzij je tussen de vracht in het laadruim wilt gaan zitten. Na een kwartiertje en een hoop stof zijn we dan weer in TK, iets later dan gepland maar wel weer een mooie ervaring rijker. Nu al die verhalen maar eens uitwerken.

Deh Rawod, een leven van verschil

Alles is hier anders, de grootte van het kamp, het eten , de sfeer en de dreiging. Deh Rawod heeft direct uitzicht op de greenzone, een kilometers grote groene lap bomen met huisjes tussen de rotsen ingeklemd. Je hebt hier als het ware de Taliban in je achtertuin op misschien zo’n 5 km. Af en toe komt er dan ook wel een mortier richting het kamp, gelukkig zonder grote schade of slachtoffers. De sfeer is hier goed, iedereen kent iedereen. ’s avonds wordt er samen in de gang gepokerd of op de computer een filmpje gekeken of spelletje gespeeld. Ze hebben hier een hechte band met elkaar omdat ze ook op elkaar zijn aangewezen. Het is hier echt 1 club met mensen. Toch wel een verschil met het grote Kamp Holland.

Om hier te komen is het 20 minuten met de heli, in mijn geval een Chinook. Mooi zicht heb je er als je langs de boordschutter kijkt en het landschap snel onder je door ziet schieten. Zand , zand en nog een zand met rotsen en quala’s. Dit zijn de ommuurde huizen van harde klei in de vorm van vierkantjes. Het is een mooi taffereel met hier en daar een beekje en Afghanen die op het land werken. Naast koeien en ezels zie je hier ook veel dromedarissen. De vlucht is zo voorbij en ik word opgehaald de de commandant van de base en 1 van zijn adjudanten. Wat ik hier deed lezen jullie wel in de artikelen waaraan ik nu werk. Het was in ieder geval een interessante week met een bezoek aan Volendam. Dit is een klein kampje ten noorden van Deh Rawod van waaruit ik voetpatrouilles heb gedaan.

Update: Operatie Spin Ghar

Op vragen wat er hier nu precies gebeurt kan ik niet ingaan maar een persbericht plaatsen wat vrijgegeven is natuurlijk wel. Hoop dat het wat duidelijkheid schept. Het kaartje is afkomstig van de Volkskrant.

De Operatie Spin Ghar, die afgelopen donderdag in het Zuid-Afghaanse Uruzgan is begonnen, loopt volgens verwachting. Met deze operatie wil ISAF de veiligheid en ontwikkeling in het gebied tussen Tarin Kowt en Chora vergroten.

Tijdens de eerste fase van Spin Ghar zijn meerdere wapenopslagplaatsen gevonden, met onder meer mortieren, munitie, 107mm raketten, Improvised Explosive Devices (IED’s) en toebehoren. Bij de uitvoering van diverse operaties stuiten de militairen op weerstand van de Taliban, maar niet op grote schaal. Volgens berichten van de plaatselijke bevolking verlaten Talibanstrijders, verstopt onder burka’s, het gebied.

Operatie Spin Ghar wordt uitgevoerd onder leiding van Task Force Uruzgan, in samenspraak met gouverneur Hamdam van Uruzgan. Door ook al voorafgaand aan de inzet met hem te spreken had dit, volgens Hamdam, het gewenste effect. De bevolking kon door tijdige waarschuwingen, in gebieden waar de gevechten zijn, wegtrekken en een veiliger heenkomen zoeken bij familie, of volgens het Afghaanse gewoonterecht Pashtunwali, bij vrienden en bekenden.

Tijdens een zogenoemde Ulema, een vergadering van stamoudsten uit het Deh Rasan gebied, heeft Hamdam afgelopen vrijdag de situatie besproken. Daar gaf men aan content te zijn met de eerste uitkomsten die hebben geleid tot een toename van de rust en tevredenheid in het Chora district. In een shura onder leiding van het districthoofd liet men zich positief uit over de bescherming van de bevolking door ISAF-eenheden. In de Chora vallei zijn militairen inmiddels begonnen met de constructie van nieuwe checkpoints op andere locaties zodat de Afghaanse politie beter overzicht heeft bij het beschermen van de vallei.

De operatie verloopt volgens plan. De samenwerking tussen het Afghaanse leger, de Nederlandse Battlegroup, het Provinciaal Reconstructie Team, een kleine Canadese eenheid en de Britse reserve eenheid van RC-South heeft er toe geleid dat de tot nu toe gestelde doelen zijn behaald.

Aan Nederlandse zijde zijn er geen gewonden. Over militairen van andere nationaliteiten die aan de ISAF-operatie deelnemen worden in dit stadium van de operatie geen mededelingen gedaan.

(ministerie van Defensie, 28 oktober 2007)