Klaar voor de start
Daar gaat ie dan, mijn eerste blog bijdrage van hopelijk een lange reeks. Met nog minder dan een week te gaan neemt de spanning langzaam toe. Gezonde spanning, zin om te beginnen en de collega’s van de staf TFU weer te zien die eind juli vertrokken zijn waarmee ik mijn voorbereiding heb gedaan. Deze week is het nog snel even met iedereen afspreken, de laatste spulletjes halen die mee moeten en zorgen dat ik mijn zaakjes thuis heb afgerond. Het inrichten van mijn huis zal nog wat langer moeten wachten vrees ik. Fijn dat Jack & Joam de boel een beetje in de gaten houden. Heb het maar getroffen met zulke buren. Terwijl het Nederlandse leven met verplichtingen, rekeningen en andere van buitenaf opgedrongen zaken gewoon door gaat, zit ik straks in Uruzgan, waar ik puur bezig kan zijn met mijn werk.
Het is mijn eerste uitzending en ondanks mijn voorbereiding waarin ik veel met collega redacteuren als Juul, Gian en mijn nu al in Uruzgan aanwezige collega’s gesproken heb, weet je nooit of je er klaar voor bent. De ’Ben je er klaar voor’ vraag is wel de meeste gestelde deze laatste dagen. Net als alle andere militairen die op uitzending gaan heb ik de MGI gevolgd. Dit zijn missie gerichte instructies waarbij je naast informatie over het land, cultuur en het op uitzending gaan, alle vaardigheden traint die je nodig hebt. Informatie over wat te doen bij mogelijke IED’s (Improvised Explosive Devices), het herkennen van mijnen, schieten met je persoonlijk wapen, ZHKH (militaire EHBO) en aanverwante zaken. Dit zijn vooral militaire zaken, de journalistieke voorbereiding ligt echter bij jezelf. Ik wil toekomstige redacteuren dan ook nu al de tip meegeven veel te lezen en met je voorgangers te praten en oefeningen bij te wonen van eenheden waarmee je tijdens je uitzending wellicht de poort uit zult gaan. Dan ken je vast wat mensen en raak je meer vertrouwd met hun werkwijze. Een kleine investering die me straks hopelijk zal helpen bij het bedenken van onderwerpen en het schrijven van artikelen. Ik laat het verder allemaal over me heen komen en maak er gewoon een mooie tijd van. Nog een paar nachtjes slapen en dan is het zover.
oktober 11, 2007 at 1:03 pm
Hey Martin!
Wat gaaf eindelijk is het zo ver! Heel veel succes en zal zeker je bezigheden volgen op je weblog!
Groetjes Frauke
oktober 11, 2007 at 2:36 pm
Gaaf dat je een weblog hebt! Wel oppassen wat je neer zet he, anders gebruik ik je straks nog als voorbeeld in mijn artikel over mediabewustijn..Was gezellig gisteren! x
oktober 11, 2007 at 6:03 pm
hey makker, het beste dadelijk in uruzgan. en als je straks terug bent moeten we zeker weer eens wat afspreken. zal je weblog volgen en zo nu en dan eens wat erop zetten. maar hyves enz kun je daar denk ik ook gewoon blijven volgen, niet? wens je daar een goede tijd en zal je verhalen op de voet volgen. groeten, Arjan
oktober 12, 2007 at 5:42 pm
Hey Kerel,
Klinkt superstoer allemaal. Ik houd je site in de gaten, vind het leuk om op de hoogte te blijven.
Ben al een beetje de boel aan het verkennen aan deze kant van de aardkloot. Ben momenteel voor 2 weken in Masqat (Oman). Gister aangekomen. Echt allemaal lekker rustigaan hier, lekker weer, supervriendelijke mensen. Bijna iedereen spreekt engels.
Afganistan zal het zeker niet als hier zijn maar het zal hoe dan ook een superervaring worden.
Ik wens je er behalve succes heel veel plezier daar.
GrtzzzS
oktober 16, 2007 at 9:05 pm
Mooi vormgegeven weblog, moet ik zeggen. Wordt dit nou ook ‘gecensureerd’ door het ministerie?
oktober 19, 2007 at 7:07 am
We worden met naam en toenaam genoemd in je laatste report. Leuk, maar zoveel eer behoeven we niet. Wel slim van je, De kans bestaat dat we nu -nu je op 20 uur reizen hier vandaan zit- vaker met elkaar communiceren, dan voorheen en de afstand tussen ons fysiek slechts een paar meter bedroeg. Je reageert op de veel gestelde vraag of je er klaar voor bent en ongetwijfeld heb ik deze vraag ook aan je gesteld. Blijkbaar is het één vraag die veel meer inhoud dan de vijf woorden verbeelden. Voor mij is het bevoorbeeld een vraag aan mezelf. Ben ik klaar voor jouw avontuur is Afghanistan. Van origine zou ik me niet voor kunnen stellen dat ik met een militrair in oorlogsgebied zou willen communiceren. Ik ben een geboren pacifist en houd me liefst zover als mogelijk van het geweld. Onnozel? Ik weet het niet, de Ghandi’s in de wereld hebben ook vanalles bereikt. Maar voor oorlog hoef je niet naar de andere kant van de wereld, Je kunt op totaal andere gedachten worden gezet door je eigen buren en nu heb ik het natuurlijk niet over jou. Er hoeft maar een ding te gebeuren in je leven en je past je direct en naadloos aan, aan de nieuwe situatie. Schijnbaar is het adaptief vermogen van de mens erg groot. Mogelijk dat dit uit de natuurlijke behoefte is ontstaan je leven te beschermen tegen gevaar, maar bij jou gaat dit veel verder. Jij gaat niet alleen voor jezelf daarheen. Je bent daar ook voor mij! Over jouw vermogen jezelf aan te passen aan de situatie van het moment, twijfel ik overigens geen moment. (De mensen die je daar heen hebben gestuurd zullen ook niet over een nacht ijs gaan of hier zo lichtzinnig mee om gaan te denken dat je zonder lange en grondige voorbereiding daar thuis hoort.)(Alhoewel, nu hoor ik toch en stemmetje in mijn hoofd wat me tegenspreekt!)
Hoe dan ook, Ik kan mijn
oktober 19, 2007 at 7:18 am
Vervolg- Ik kan mijn hersenspinsels wel met je delen, maar niet eenvoudiger in slechts een vraag samenvatten. Ik ben namelijk helemaal niet geinteresseerd te weten of je er klaar voor bent. Ik hoop wel dat je voldoende gezond verstand hebt om op elke minuut van je verblijf in Tarin Kowt en contreien, jezelf er voldoende bewust van te zijn dat het leven -jouw leven- zoveel waard is, dat zelfs ik me hier er zorgen over maak. Maar dat is ook het laatste waar jij je zorgen over hoeft te maken.
Zon op je pad, Martin