De eerste dagen

Schreef ik eerst nog dat de zon geen probleem was dan kom ik daar hierbij op terug. Mijn lippen zijn de eerste dag meteen uitgedroogd en spontaan gesprongen dus op dag 1 al naar de rol 1 geweest. Zo heet hier de huisartsenbalie in het ziekenhuis waar ik een lippencreme dacht op te halen. Ik was er amper binnen of kreeg spontaan een bloedneus waardoor ik ook nog daadwerkelijk een verpleegkundige en een gedeelte van het ziekenhuis heb kunnen zien. Ja, als journalist gooi je alles in de strijd voor een mooi verhaal en een kijkje achter de schermen.

Over mooie verhalen gesproken. Schrijver Arnon Grunberg loopt hier rond om voor de NRC een aantal columns over het ‘leven onder soldaten’ te schrijven. Dit heeft hij vorig jaar ookal eens gedaan en zijn boekje met eerder genoemde titel is echt een aanrader. Zijn manier van omgang met militairen is aangenaam. Natuurlijk verzamelt hij leuke, interessante soms ook kritische quotes maar niet met de bedoeling er een messcherp nieuwsartikel van te maken. Zijn stukjes geven het gevoel goed weer hoe het hier is en waar een militair over denkt en wat je hier mee maakt doordat hij al op verschillende plaatsen buiten de poort is wezen kijken.

Zelf ben ik ook al flink aan het schrijven en verschijnt er binnenkort het een en ander. Naast mijn lunch met een Afghaanse generaal ben ik inmiddels ookal bij de nieuwe gouverneur op visite geweest en heb ik er de Amerikaanse ambassadeur gesproken. Erg interessant allemaal. Voor de mensen die afvragen waar een luch hier uit bestaat: rijst, veel rijst, met vlees, frietjes en een pannekoekje met in mijn geval druiven toe. Kortom niets mis mee en ik heb er nog geen hinder van ondervonden. Mijn eerste tripjes zijn dus goed bevallen.

Explore posts in the same categories: Oktober 2007

Tags: Arnon Grunberg, Tarin Kowt, uruzgan

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.