Deh Rawod, een leven van verschil
Alles is hier anders, de grootte van het kamp, het eten , de sfeer en de dreiging. Deh Rawod heeft direct uitzicht op de greenzone, een kilometers grote groene lap bomen met huisjes tussen de rotsen ingeklemd. Je hebt hier als het ware de Taliban in je achtertuin op misschien zo’n 5 km. Af en toe komt er dan ook wel een mortier richting het kamp, gelukkig zonder grote schade of slachtoffers. De sfeer is hier goed, iedereen kent iedereen. ’s avonds wordt er samen in de gang gepokerd of op de computer een filmpje gekeken of spelletje gespeeld. Ze hebben hier een hechte band met elkaar omdat ze ook op elkaar zijn aangewezen. Het is hier echt 1 club met mensen. Toch wel een verschil met het grote Kamp Holland.
Om hier te komen is het 20 minuten met de heli, in mijn geval een Chinook. Mooi zicht heb je er als je langs de boordschutter kijkt en het landschap snel onder je door ziet schieten. Zand , zand en nog een zand met rotsen en quala’s. Dit zijn de ommuurde huizen van harde klei in de vorm van vierkantjes. Het is een mooi taffereel met hier en daar een beekje en Afghanen die op het land werken. Naast koeien en ezels zie je hier ook veel dromedarissen. De vlucht is zo voorbij en ik word opgehaald de de commandant van de base en 1 van zijn adjudanten. Wat ik hier deed lezen jullie wel in de artikelen waaraan ik nu werk. Het was in ieder geval een interessante week met een bezoek aan Volendam. Dit is een klein kampje ten noorden van Deh Rawod van waaruit ik voetpatrouilles heb gedaan.
