Deh Rawod, een korte situatieschets

Deh Rawod ligt westelijk van Tarin Kowt, het is een kleine basis aan de zuidkant van de Tiri Rud rivier wat weer een afsplitsing is van de Helmand rivier. De militairen van Camp Hadrian zoals de basis daar heet zijn afkomstig van Luchtmobiel van de kazerne uit Assen. Het zijn dus collega’s die sinds juli daar al zitten en in soort van ploegendienst pelotonsgewijs naar de vooruitgeschoven post Volendam gaan om vanuit daar de situatie in de gaten te houden. Dat is ook wel nodig want  de greenzone, het groene hart van Deh Rawod is een plek vol met Taliban. Er zijn vaste punten waarvan mijn collega’s weten als ze daar voorbij gaan dan volgt er vuurcontact. Tijdens de patrouille waar ik bij was, werd dat bewijs nog maar eens geleverd. Van schrik laat de journalist die ik begeleid zijn camera uit zijn handen vallen. Of was het gewoon een momentje van onoplettendheid?

Om te kunnen opbouwen en het vertrouwen van de Afghanen te winnen heb je veiligheid nodig en moet je dus je gezicht laten zien. Veel lokale bevolking is er hier niet. De meeste mensen zijn naar de Bazaar in het zuiden getrokken naar de politiepost die door de Nederlandse militairen ondersteund wordt. Daar is het veilig. Bij 1 van de eerste quala’s komen we een man met twee zoontjes van een jaar of 10 tegen. Hij vertelt ons dat hij liever in zijn huis blijft omdat dat anders geplunderd wordt door de Taliban. Van vuurgevechten kijken ze hier niet op. Het land is immers al 30 jaar in oorlog. Twee minuten nadat er schoten geklonken hebben werken er al weer mensen op het land. Graan maar vooral wietvelden onderbroken door beekjes met kleine loopbruggetjes maken deel uit van het landschap.

Eigenlijk best jammer dat je hier niet zomaar rond kunt reizen, het is een mooie omgeving en de mensen zien er best vriendelijk uit.  Het is moeilijk in te schatten of ze nu wel of niet blij met ISAF zijn. Het feit dat de Taliban nu steeds vaker burgerbevolking terroriseert om zich voor hen in te zetten, geeft het voordeel aan ons Nederlanders. Het mindere kwaad van de twee zullen ze wellicht denken. Wij hebben het in ieder geval nog het beste met hen voor, al denken de militairen vooral aan veilig huiswaarts keren nu het einde van hun periode nadert. 

Na Volendam is het voor ons wachten op Camp Hadrian om terug te kunnen keren naar TK. De vluchten gaan niet altijd door en soms houdt dat in dat je een dag of twee langer moet blijven. Maybe Airlines worden de vluchten daarom voor de grap wel eens genoemd. De journalist en ik gaan terug met de Halo, een Russische transportheli van buitengewoon grote proporties. Meer dan twee bankjes heeft ie eigenlijk niet tenzij je tussen de vracht in het laadruim wilt gaan zitten. Na een kwartiertje en een hoop stof zijn we dan weer in TK, iets later dan gepland maar wel weer een mooie ervaring rijker. Nu al die verhalen maar eens uitwerken.

Explore posts in the same categories: November 2007

Tags: Camp Hadrian, Deh Rawod, ISAF, Taliban, Volendam

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.