Vakantieman, gezellig hè
Nadat ik mijn collega’s op de heli heb gezet richting Martello, een basis zuidelijk gelegen van TK doe ik een rondje base met de Toyota 4-wheel drive die ik tijdelijk tot mijn beschikking heb. Best raar om weer eens auto te rijden maar wel leuk. Eerst nog wat onwennig pak ik de bultjes die hier overal te vinden zijn. Door het stof zie je nauwelijks waar je rijdt, wegen zijn er ook niet, alleen sporen. Je mag hier 30 op en rond het kamp en met de vele drempeltjes is dat ook hard genoeg. Als een grote jingle truck versierd met belletjes en vol met Afghanen me tegemoet komt waan ik me even buiten de base. Een soort Frits Bom, vakantieman gevoel. ‘En dan nu een impressie van het wonderschone Tarin Kowt, Afghanistan’, hoor ik Frits al zeggen. Je had in het programma altijd iemand die op een draaiende kaart de camera mocht sturen en daar kwam dan een locatie uit die ze de week erop gingen bezoeken. ‘Naar links, naar rechts, naar boven, naar onderen.’ Frits: “Gefeliciteerd mevrouw, het is Afghanistan geworden. We gaan aan onze expert vragen waar precies. Tarin Kowt in de provincie Uruzgan, het schijnt erg mooi en vredig te zijn.” De volgende aflevering zag je mevrouw dan vrolijk ‘Vakantieman, gezellig hè’ roepen en kreeg je de beelden te zien.
In die gedachte zou een ‘Nu we er toch zijn’ vakantieaflevering opgenomen in Uruzgan ook leuk zijn. Voor de mensen die het BNN programma niet kennen. Presentator Eddy Zoey die met geluids- en cameraman zichzelf uitnodigt bij de mensen thuis voor een hapje, drankje en een slaapplaats. Ik zie Eddy, die al in Uruzgan geweest is voor zijn radioprogramma, best met tolk door het gebied gaan op zoek naar een slaapplek. “Salam Aleikum meneer, ik ben Eddy van de Nederlandse televisie en test de gastvrijheid hier in Uruzgan. Hoe gastvrij bent u?” Een kop thee en een lunch zou niet eens zo vreemd zijn. Zo gastvrij zijn ze hier zeker, dat zit in de cultuur. Eddy aan de waterpijp kan ik me ook nog iets bij voorstellen. Een (veilige) slaapplek in een quala is een ander verhaal dat laat de situatie en wellicht ook de cultuur niet toe. Zover zijn ze hier nog niet. Dat is jammer. Ook het regelen van een auto, lijkt me hier een uitdaging. Dus meer dan de zilveren award zit er niet in zou ik zeggen. Ik zie Eddy hem al op de muur van de Gouvernours Compound (De woning van de gouverneur Hamdam) schroeven zoals gebruikelijk in het programma.
Voor veel militairen is het nu, om in vakantieprogrammatermen te blijven: ‘Gillend naar huis’. Voor mij duurt dat nog even, er zit nu 1 maand op. Nog zo’n 2,5 maand te gaan.
Nog even terugkomend op Angelina Jolie, ze schijnt hier echt geweest te zijn.
Tags: Eddy Zoey, Frits Bom, Nu we er toch zijn, TK, uruzgan, Vakantieman
You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.
december 4, 2007 at 9:36 am
he frits, fijn om te lezen weer dat het goed gaat met je.
Maar van dat filmpje op youtube word k nie echt vrolijk.
jammer van jolie, maar ja ze schijnt toch niet te kunnen koken, dus daar heb je nix aan
kian heeft van de sint een ballenbak gekregen, je kunt wel voorstellen dat dat weer erg leuk is. tot snel maat.