Beter laat dan nooit
Ook hier in Uruzgan is er natuurlijk sinterklaas gevierd. Nou ja, gevierd. Persoonlijk vind ik het helemaal niets en ik was dan ook niet echt rouwig dat ik 5 december pas laat terug was van mijn bezoek aan Chora. Ook de staf had zich verzameld zodat het toneelstukje opgevoerd kon worden met in ons geval een vrouwelijke sinterklaas. Nee sorry, maar niet mijn ding dit zogenaamd grappige optreden tot vermaak. Voor de rest van het kamp was er weer een sinterklaas op een dromedaris met enkele pieten die de sinterklaascros inluidde en bemoedigende woorden uitsprak.
In Chora ben ik onder meer mee geweest op patrouille vanaf de nieuwe politiepost Nyazi het dorp in. Daar hebben we contact gelegd met enkele dorpsbewoners over de situatie na Spin Ghar. Het was er opvallend stil, weinig mensen te zien. Later kwamen we wat meer families tegen en zijn we vriendelijk ontvangen en hebben we goede gesprekken aan kunnen knopen. Geen enkel teken van Taliban al weet je dat die er toch ergens zitten, zij het in kleine aantallen. Het is winter dus trekken de Talibs naar hun winterverblijven om in de lente weer terug te keren. Hopelijk is de politie en het leger dan op peil om hier zelf wat aan te doen met ondersteuning van ons. Want we zitten er nog wel even nu de verlenging er zo goed als door is. De militairen zijn daar eigenlijk niet echt mee bezig al zal het voor sommige inhouden dat ze hier volgend jaar weer zitten. Voor mij persoonlijk weet ik dat niet, daar moet ik t.z.t. nog maar eens heel goed over nadenken of ik dat dan zie zitten.
Ik ben met het PRT (de mannen van het opbouwen) nog een aantal keer bij Afghanen wezen eten, in principe steeds hetzelfde. Rijst, ronde pannekoek, vlees, een soort van yoghurt. En natuurlijk thee met snoepjes. Een aantal dagen achterelkaar Afghaans eten is ook niet alles en de laatste uitnodiging heb ik dan ook afgeslagen. Het entertainment is ook even wennen. Dat een burgemeester muziek komt maken en er een zanger is, is nog leuk. Dat er vervolgens een jonge jongen wild gaat dansen en doekjes het publiek in gooit, is iets waar ik dan weer minder mee heb. Een duidelijk cultuurverschil. Met het PRT heb ik de politiechef bezocht en ben ik ook op bezoek bij de district chief geweest. Ook met andere notabelen van Chora hebben de Nederlandse militairen een goede band opgebouwd. De bevolking heeft daar wel vertrouwen in ons Nederlanders en spreken dat ook uit.
Ook ben ik bij een Medical Assistance geweest. Onze medische militairen maken dan een hulppost en helpen lokale bewoners aan hun verwondingen. Erg goed om te doen en bij aanwezig te zijn. Dat zijn de momenten waarop de militairen echt het idee hebben dat ze iets voor de Afghanen betekenen. Ruim 70 patienten geholpen aan allerlei verwondingen midden in de woestijn tussen 2 dorpen in. De laatste nacht voelde ik me persoonlijk erg slecht en heb ik tegen de misselijkheid zelf een injectie gehad. Ik was lijkbleek en voelde me echt beroerd. In plaats van 3,5 uur rijden ben ik met de Chinook teruggevlogen en in bed gaan liggen.
Gisteren sinds enkele weken weer post ontvangen. Bedankt voor alle kaartjes en pakketjes. De lampjes en kerstboom gaan mijn fab in en de pepernoten en chocoladeletters zullen zeker smaken. De pietensmink en mutsen kwamen (helaas) dus een beetje laat. Maar ja, beter laat dan nooit. De logistiek heeft het er maar druk mee. Nogmaals bedankt.
Tags: Chora, Sinterklaas, TFU
You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.
