‘It’s now officially cold, I’ve seen the first Dutch man shivering’, klonk het enige tijd geleden uit de mond van 1 van onze Australische collega’s in de ochtenbriefing. Toen was het weer nog goed te doen, nu is het koud maar vooral nat. We zitten hier op, ik meen, 1200 meter hoogte en in sommige gebieden waar we komen op 1800 meter of meer dus we kunnen de sneeuw op de toppen van de bergen zien liggen. Onlangs heeft het voor eerst echt geregend en dat was de volgende dagen te zien ook. Een hoop modder overal en de werkfabs zitten al behoorlijk onder. Flink schoonmaken dus. Gelukkig ligt er hier veel grind anders was het 1 grote blubberpartij. Kerst begint nu ook hier zo zijn aanstalten te maken op Kamp Holland. Onze buren in de stafchalet zijn al fanatiek bezig om de gang om te toveren tot….. ja, tot wat eigenlijk? Er hangt verlichting, kerststukjes, ze draaien via een luidspreker boven de deur kerstmuziek en er staat een kerstboom met veel verschillende kleuren lampjes die niet bij iedereen in de smaak valt. Op de muziek (die we nu wel kennen) na, vind ik het allemaal prima.

De laatste tijd hebben we weer flink wat bezoekers waar ik mee te maken heb (gehad). Journalisten van: De Telegraaf, GPD, Metro en Vice Versa.  Vorige week was de commandant ISAF (Amerikaanse 4 sterren generaal) hier om met alle keyplayers van Uruzgan te praten. Ik was daarbij aanwezig om er verslag van te doen. Ook de chef-staf van SHAPE (het Europeese hoofdkwartier van de NAVO) kwam op bezoek en deze Duitse generaal werd gevolgd door een ZDF televisieploeg. Die moesten natuurlijk weer begeleid worden. Verder heb ik veel artikelen uitgewerkt en heb ik aan de nieuwsbrief gewerkt die hier op het kamp verspreid wordt.  Deze komt digitaal ook op de thuisfrontsite te staan dus zal ik ze binnenkort hier ook eens plaatsen zodat jullie een idee hebben wat er hier zo’n beetje gebeurt en waar ik aan werk. Ook de premier van Australie was hier voor een bliksembezoek, heb eigenlijk alleen de cameraploegen rondom hem gezien.

Ook ben ik bij de diploma-uitreiking van de ANP (Afghan National Police) geweest. Dat is de officiele politie hier en die krijgen een 4 weekse cursus op Kamp Holland waarbij ze vanalles geleerd wordt om hun taak goed uit kunnen voeren. Fysieke dingen, maar ook zaken als omgaan met geld en vrouwen. Heel divers dus. Op de mindef.nl site kun je een artikeltje erover lezen. Het zijn aardige mannen als je ze spreekt en ook behoorlijk gemotiveerd, maar of je in zo’n korte tijd goede politiemannen op kunt leiden blijft de vraag. Voor dat wij er waren, kregen ze helemaal geen training dus het niveau van de politie gaat hier erg omhoog en dat is een goed teken.

Vanaf maandag 17 december kunnen alle Nederlanders tijdens een speciale actie een kerstkaart verzenden naar de militairen in Afghanistan. Minister Van Middelkoop gaf de aftrap via de hiervoor gestarte website www.kaartnaaruruzgan.nl en stuurde de eerste kaart.

De elektronische kaarten worden door TNT Post kosteloos op papier afgedrukt en verzonden. Van Middelkoop hoopt dat velen zijn voorbeeld volgen. “Juist tijdens de kerstdagen is het voor onze militairen van belang te merken dat Nederland achter hen staat. We mogen trots zijn op onze mannen en vrouwen in Afghanistan.”

De kerstgroet is een gezamenlijke actie van TNT Post en dagblad De Telegraaf, dat deze week extra aandacht besteedt aan de Nederlandse militairen.

Zelf een kerstkaart versturen kan via www.kaartnaaruruzgan.nl

PS: Naast de voorpagina van De Telegraaf rond kerst, is er zaterdag 22 december een indrukwekkende documentaire van ex-journaallezer en verslaggever Gijs Wanders te zien. De documentaire ‘Timo en de kinderen van Tarin Kowt’ wordt op 22 december uitgezonden door EenVandaag omstreeks 18.30 uur.

Ook hier in Uruzgan is er natuurlijk sinterklaas gevierd. Nou ja, gevierd. Persoonlijk vind ik het helemaal niets en ik was dan ook niet echt rouwig dat ik 5 december pas laat terug was van mijn bezoek aan Chora. Ook de staf had zich verzameld zodat het toneelstukje opgevoerd kon worden met in ons geval een vrouwelijke sinterklaas. Nee sorry, maar niet mijn ding dit zogenaamd grappige optreden tot vermaak. Voor de rest van het kamp was er weer een sinterklaas op een dromedaris met enkele pieten die de sinterklaascros inluidde en bemoedigende woorden uitsprak.

In Chora ben ik onder meer mee geweest op patrouille vanaf de nieuwe politiepost Nyazi het dorp in. Daar hebben we contact gelegd met enkele dorpsbewoners over de situatie na Spin Ghar. Het was er opvallend stil, weinig mensen te zien. Later kwamen we wat meer families tegen en zijn we vriendelijk ontvangen en hebben we goede gesprekken aan kunnen knopen. Geen enkel teken van Taliban al weet je dat die er toch ergens zitten, zij het in kleine aantallen. Het is winter dus trekken de Talibs naar hun winterverblijven om in de lente weer terug te keren. Hopelijk is de politie en het leger dan op peil om hier zelf wat aan te doen met ondersteuning van ons. Want we zitten er nog wel even nu de verlenging er zo goed als door is. De militairen zijn daar eigenlijk niet echt mee bezig al zal het voor sommige inhouden dat ze hier volgend jaar weer zitten. Voor mij persoonlijk weet ik dat niet, daar moet ik t.z.t. nog maar eens heel goed over nadenken of ik dat dan zie zitten.

Ik ben met het PRT (de mannen van het opbouwen) nog een aantal keer bij Afghanen wezen eten, in principe steeds hetzelfde. Rijst, ronde pannekoek, vlees, een soort van yoghurt. En natuurlijk thee met snoepjes. Een aantal dagen achterelkaar Afghaans eten is ook niet alles en de laatste uitnodiging heb ik dan ook afgeslagen. Het entertainment is ook even wennen. Dat een burgemeester muziek komt maken en er een zanger is, is nog leuk. Dat er vervolgens een jonge jongen wild gaat dansen en doekjes het publiek in gooit, is iets waar ik dan weer minder mee heb. Een duidelijk cultuurverschil. Met het PRT heb ik de politiechef bezocht en ben ik ook op bezoek bij de district chief geweest. Ook met andere notabelen van Chora hebben de Nederlandse militairen een goede band opgebouwd. De bevolking heeft daar wel vertrouwen in ons Nederlanders en spreken dat ook uit.

Ook ben ik bij een Medical Assistance geweest. Onze medische militairen maken dan een hulppost en helpen lokale bewoners aan hun verwondingen. Erg goed om te doen en bij aanwezig te zijn. Dat zijn de momenten waarop de militairen echt het idee hebben dat ze iets voor de Afghanen betekenen. Ruim 70 patienten geholpen aan allerlei verwondingen midden in de woestijn tussen 2 dorpen in. De laatste nacht voelde ik me persoonlijk erg slecht en heb ik tegen de misselijkheid zelf een injectie gehad. Ik was lijkbleek en voelde me echt beroerd. In plaats van 3,5 uur rijden ben ik met de Chinook teruggevlogen en in bed gaan liggen.

Gisteren sinds enkele weken weer post ontvangen. Bedankt voor alle kaartjes en pakketjes. De lampjes en kerstboom gaan mijn fab in en de pepernoten en chocoladeletters zullen zeker smaken. De pietensmink en mutsen kwamen (helaas) dus een beetje laat. Maar ja, beter laat dan nooit. De logistiek heeft het er maar druk mee. Nogmaals bedankt.