Nadat ik mijn collega’s op de heli heb gezet richting Martello, een basis zuidelijk gelegen van TK doe ik een rondje base met de Toyota 4-wheel drive die ik tijdelijk tot mijn beschikking heb. Best raar om weer eens auto te rijden maar wel leuk. Eerst nog wat onwennig pak ik de bultjes die hier overal te vinden zijn. Door het stof zie je nauwelijks waar je rijdt, wegen zijn er ook niet, alleen sporen. Je mag hier 30 op en rond het kamp en met de vele drempeltjes is dat ook hard genoeg. Als een grote jingle truck versierd met belletjes en vol met Afghanen me tegemoet komt waan ik me even buiten de base.  Een soort Frits Bom, vakantieman gevoel. ‘En dan nu een impressie van het wonderschone Tarin Kowt, Afghanistan’, hoor ik Frits al zeggen. Je had in het programma altijd iemand die op een draaiende kaart de camera mocht sturen en daar kwam dan een locatie uit die ze de week erop gingen bezoeken. ‘Naar links, naar rechts, naar boven, naar onderen.’ Frits: “Gefeliciteerd mevrouw, het is Afghanistan geworden. We gaan aan onze expert vragen waar precies. Tarin Kowt in de provincie Uruzgan, het schijnt erg mooi en vredig te zijn.”  De volgende aflevering zag je mevrouw dan vrolijk ‘Vakantieman, gezellig hè’ roepen en kreeg je de beelden te zien.

 In die gedachte zou een ‘Nu we er toch zijn’  vakantieaflevering opgenomen in Uruzgan ook leuk zijn. Voor de mensen die het BNN programma niet kennen. Presentator Eddy Zoey die met geluids- en cameraman zichzelf uitnodigt bij de mensen thuis voor een hapje, drankje en een slaapplaats. Ik zie Eddy, die al in Uruzgan geweest is voor zijn radioprogramma, best met tolk door het gebied gaan op zoek naar een slaapplek. “Salam Aleikum meneer, ik ben Eddy van de Nederlandse televisie en test de gastvrijheid hier in Uruzgan. Hoe gastvrij bent u?” Een kop thee en een lunch zou niet eens zo vreemd zijn. Zo gastvrij zijn ze hier zeker, dat zit in de cultuur. Eddy aan de waterpijp kan ik me ook nog iets bij voorstellen. Een (veilige) slaapplek in een quala is een ander verhaal dat laat de situatie en wellicht ook de cultuur niet toe. Zover zijn ze hier nog niet. Dat is jammer. Ook het regelen van een auto,  lijkt me hier een uitdaging. Dus meer dan de zilveren award zit er niet in zou ik zeggen. Ik zie Eddy hem al op de muur van de Gouvernours Compound (De woning van de gouverneur Hamdam) schroeven zoals gebruikelijk in het programma.

Voor veel militairen is het nu, om in vakantieprogrammatermen te blijven: ‘Gillend naar huis’. Voor mij duurt dat nog even, er zit nu 1 maand op. Nog zo’n 2,5 maand te gaan.

Nog even terugkomend op Angelina Jolie, ze schijnt hier echt geweest te zijn.

Ten eerste wil ik iedereen bedanken die me post gestuurd heeft. Met pepernoten en chocoladeletters was het net pakjesavond en de kaartjes hangen al aan de muur. Mochten er nog mensen wat willen sturen dan mag dat natuurlijk altijd Ik lig inmiddels in een vaste slaapfab met twee ‘oudere’ adjudanten. Ze zijn erg behulpzaam geweest met het creëren van (kast)ruimte. Gezamelijk zullen we het tot het einde vol moeten houden, wat dat betreft zijn we tot elkaar veroordeeld. Ik denk dat het wel goed komt.

Ik las in het nieuws vandaag dat Angeline Jolie hier op TK is geweest. Dit moet wel erg geheim gehouden zijn want niemand hier wist er ook maar iets van. De foto die ik op internet tegen kwam lijkt wel op een in mijn ogen vermagerde Jolie en op de omgeving hier. Waarschijnlijk een gedeelte waar ik niet zo vaak kom, bij de Amerikanen. Ondanks dat ik ziek ben geweest was ik voor haar mijn bed wel uitgekomen om even een kijkje te nemen. Het maakt de missie toch ineens een stuk aantrekkelijker.

Defensie was weer veel in het nieuws de afgelopen dagen. Was er eerst een militair die op zijn weblog wat negatieve uitspraken deed over de Afghaanse collega’s die hij trainde vervolgens was onze dominee in beeld bij KRO Reporter waar hij zijn waarheid over de situatie hier in mede deelde. Zonder mijzelf echt uit te willen spreken denk ik dat zijn verhaal de waarheid behoorlijk benadert. Ik denk dat je mensen best kunt vertellen wat er hier gebeurt maar het is niet aan mij om dit te doen. Sommige zaken liggen nu eenmaal politiek gevoelig en daar heb je als militair rekening mee te houden. Een dominee reken ik gemakshalve dan even tot de militairen ookal is dit in praktijk niet zo en hebben zij een aparte status. Verder verschenen er filmpjes van militairen zelf in de uitzending. Via mijn link van KRO Reporter kun je die terugzien mocht je de uitzending gemist hebben.

Ik zit nu een maand hier en moet zeggen dat ik nog niet helemaal gewend ben aan hoe het hier werkt. Ik had op wat meer vrijheid gehoopt maar alle berichtgeving gaat hier via strakke lijnen. Dat is even wennen maar schept ook wel weer duidelijkheid in wanneer ik voor wie artikelen moet aanleveren. Voor ik het vergeet ook onze collega’s van de NOS waren hier om te filmen. Zij zijn op Poentjak geweest toen daar het een en ander gaande was. Er schijnt al iets van uitgezonden te zijn maar ik heb het zelf nog niet kunnen zien.

 Is er inmiddels al een nieuwe burgemeester in mijn woonplaats?

Deh Rawod ligt westelijk van Tarin Kowt, het is een kleine basis aan de zuidkant van de Tiri Rud rivier wat weer een afsplitsing is van de Helmand rivier. De militairen van Camp Hadrian zoals de basis daar heet zijn afkomstig van Luchtmobiel van de kazerne uit Assen. Het zijn dus collega’s die sinds juli daar al zitten en in soort van ploegendienst pelotonsgewijs naar de vooruitgeschoven post Volendam gaan om vanuit daar de situatie in de gaten te houden. Dat is ook wel nodig want  de greenzone, het groene hart van Deh Rawod is een plek vol met Taliban. Er zijn vaste punten waarvan mijn collega’s weten als ze daar voorbij gaan dan volgt er vuurcontact. Tijdens de patrouille waar ik bij was, werd dat bewijs nog maar eens geleverd. Van schrik laat de journalist die ik begeleid zijn camera uit zijn handen vallen. Of was het gewoon een momentje van onoplettendheid?

Om te kunnen opbouwen en het vertrouwen van de Afghanen te winnen heb je veiligheid nodig en moet je dus je gezicht laten zien. Veel lokale bevolking is er hier niet. De meeste mensen zijn naar de Bazaar in het zuiden getrokken naar de politiepost die door de Nederlandse militairen ondersteund wordt. Daar is het veilig. Bij 1 van de eerste quala’s komen we een man met twee zoontjes van een jaar of 10 tegen. Hij vertelt ons dat hij liever in zijn huis blijft omdat dat anders geplunderd wordt door de Taliban. Van vuurgevechten kijken ze hier niet op. Het land is immers al 30 jaar in oorlog. Twee minuten nadat er schoten geklonken hebben werken er al weer mensen op het land. Graan maar vooral wietvelden onderbroken door beekjes met kleine loopbruggetjes maken deel uit van het landschap.

Eigenlijk best jammer dat je hier niet zomaar rond kunt reizen, het is een mooie omgeving en de mensen zien er best vriendelijk uit.  Het is moeilijk in te schatten of ze nu wel of niet blij met ISAF zijn. Het feit dat de Taliban nu steeds vaker burgerbevolking terroriseert om zich voor hen in te zetten, geeft het voordeel aan ons Nederlanders. Het mindere kwaad van de twee zullen ze wellicht denken. Wij hebben het in ieder geval nog het beste met hen voor, al denken de militairen vooral aan veilig huiswaarts keren nu het einde van hun periode nadert. 

Na Volendam is het voor ons wachten op Camp Hadrian om terug te kunnen keren naar TK. De vluchten gaan niet altijd door en soms houdt dat in dat je een dag of twee langer moet blijven. Maybe Airlines worden de vluchten daarom voor de grap wel eens genoemd. De journalist en ik gaan terug met de Halo, een Russische transportheli van buitengewoon grote proporties. Meer dan twee bankjes heeft ie eigenlijk niet tenzij je tussen de vracht in het laadruim wilt gaan zitten. Na een kwartiertje en een hoop stof zijn we dan weer in TK, iets later dan gepland maar wel weer een mooie ervaring rijker. Nu al die verhalen maar eens uitwerken.

Alles is hier anders, de grootte van het kamp, het eten , de sfeer en de dreiging. Deh Rawod heeft direct uitzicht op de greenzone, een kilometers grote groene lap bomen met huisjes tussen de rotsen ingeklemd. Je hebt hier als het ware de Taliban in je achtertuin op misschien zo’n 5 km. Af en toe komt er dan ook wel een mortier richting het kamp, gelukkig zonder grote schade of slachtoffers. De sfeer is hier goed, iedereen kent iedereen. ’s avonds wordt er samen in de gang gepokerd of op de computer een filmpje gekeken of spelletje gespeeld. Ze hebben hier een hechte band met elkaar omdat ze ook op elkaar zijn aangewezen. Het is hier echt 1 club met mensen. Toch wel een verschil met het grote Kamp Holland.

Om hier te komen is het 20 minuten met de heli, in mijn geval een Chinook. Mooi zicht heb je er als je langs de boordschutter kijkt en het landschap snel onder je door ziet schieten. Zand , zand en nog een zand met rotsen en quala’s. Dit zijn de ommuurde huizen van harde klei in de vorm van vierkantjes. Het is een mooi taffereel met hier en daar een beekje en Afghanen die op het land werken. Naast koeien en ezels zie je hier ook veel dromedarissen. De vlucht is zo voorbij en ik word opgehaald de de commandant van de base en 1 van zijn adjudanten. Wat ik hier deed lezen jullie wel in de artikelen waaraan ik nu werk. Het was in ieder geval een interessante week met een bezoek aan Volendam. Dit is een klein kampje ten noorden van Deh Rawod van waaruit ik voetpatrouilles heb gedaan.