Mijn Sonja Bakker dieet

Dat het eten hier in de kantine prima verzorgd is, meldde ik geloof ik al eerder. Er wordt natuurlijk rekening gehouden met de verschillende nationaliteiten dus ’s ochtends bij het ontbijt is er meestal wel iets wat op ei lijkt en witte bonen in tomatensaus en soms zie je ook hotdogs met de bijbehorende broodjes waar deze ingeschoven kunnen worden. Ook alle typische Nederlandse dingetjes zijn aanwezig als hagelslag, gekleurde hagel, pindakaas, chocopasta, stroop en kaas of worst voor op de boterhammen /broodjes . Voor de liefhebbers: een bal gehakt met pindasaus ben ik hier nog niet tegengekomen maar qua vlees is het hier verder goed verzorgd. Verder regelmatig aardappelen, pasta en wat yoghurt of een ijsje toe.

De eetzaal ligt globaal in het midden van het kamp met 2 ingangen en 1 uitgang. In het halletje is het verplicht handenwassen om vervolgens binnen je tray, traypapier en bordje te pakken dan is het de lijn volgen om op te scheppen of te laten opscheppen door een van de Afghaanse medewerkers. Vervolgens de bocht om voor drinken, salade en het eerder genoemde yoghurtje of ijs met daarin een ruim assortiment zodat je niet altijd hetzelfde hoeft te eten. Vervolgens niet langs de kassa want in de eetzaal is het gratis. In de echo’s is het dan wel weer betalen (met dollars) maar hier kun je dan ook de hele dag door terecht om iets te eten of te drinken en even een filmpje te kijken, een potje pool te spelen of tv te kijken. Pas geleden keken we nog met een grote groep de laatste formule 1 race van het seizoen. Erg gezellig dus.

Een aantal dagen geleden heeft het buikgriepvirus ook mij te pakken gehad en heb ik relatief veel op mijn bedje gelegen maar het ergste is nu wel voorbij hoop ik. Hierdoor ken ik inmiddels wel elk toilet op het kamp en helaas ook elk Dixietoilet.  Ik denk dat ik inmiddels weer op mijn oude gewicht zit door het volgen van mijn eigen Sonja Bakker dieet wat bestaat uit tosties met mangosap. Deed ik eerst niet aan sport, de afgelopen dagen (vooral nachten) rende ik het hele terrein over. Nog even voorzichtig met eten en ik ben mijn oude ik weer. Het begint hier overigens ook kouder te worden. ’s Ochtends ijskrabben is het dan nog net niet maar wel frisjes met een temperatuur van 20 graden. Als ik de tijd had en er een bij me zou hebben (vergeten in te pakken) zou ik een korte broek aan doen en op ons terrasje gaan zitten. Wie weet komt dat er nog wel van.

Voor de mensen in Nederland die het nieuws volgen en zich afvragen wat er nu allemaal gebeurt hier, die kan ik slechts doorverwijzen naar de links op deze blog. Met name die van ISAF en uruzgan-weblog geven een redelijk beeld van wat er op dit moment speelt. Ook Arnon Grunberg heb ik toegevoegd. Niet erg slim van hem om bij terugkomst in Nederland meteen informatie te publiceren die nog niet vrijgegeven was.

De eerste dagen

Schreef ik eerst nog dat de zon geen probleem was dan kom ik daar hierbij op terug. Mijn lippen zijn de eerste dag meteen uitgedroogd en spontaan gesprongen dus op dag 1 al naar de rol 1 geweest. Zo heet hier de huisartsenbalie in het ziekenhuis waar ik een lippencreme dacht op te halen. Ik was er amper binnen of kreeg spontaan een bloedneus waardoor ik ook nog daadwerkelijk een verpleegkundige en een gedeelte van het ziekenhuis heb kunnen zien. Ja, als journalist gooi je alles in de strijd voor een mooi verhaal en een kijkje achter de schermen.

Over mooie verhalen gesproken. Schrijver Arnon Grunberg loopt hier rond om voor de NRC een aantal columns over het ‘leven onder soldaten’ te schrijven. Dit heeft hij vorig jaar ookal eens gedaan en zijn boekje met eerder genoemde titel is echt een aanrader. Zijn manier van omgang met militairen is aangenaam. Natuurlijk verzamelt hij leuke, interessante soms ook kritische quotes maar niet met de bedoeling er een messcherp nieuwsartikel van te maken. Zijn stukjes geven het gevoel goed weer hoe het hier is en waar een militair over denkt en wat je hier mee maakt doordat hij al op verschillende plaatsen buiten de poort is wezen kijken.

Zelf ben ik ook al flink aan het schrijven en verschijnt er binnenkort het een en ander. Naast mijn lunch met een Afghaanse generaal ben ik inmiddels ookal bij de nieuwe gouverneur op visite geweest en heb ik er de Amerikaanse ambassadeur gesproken. Erg interessant allemaal. Voor de mensen die afvragen waar een luch hier uit bestaat: rijst, veel rijst, met vlees, frietjes en een pannekoekje met in mijn geval druiven toe. Kortom niets mis mee en ik heb er nog geen hinder van ondervonden. Mijn eerste tripjes zijn dus goed bevallen.

Voor koningin en vaderland

Nee het pattriottisme (altijd lastig zonder woordenboek) is niet ineens toegeslagen bij me nu ik in Uruzgan ben aangekomen. Het is de ondertitel van het boek wat ik van collega Arend heb gekregen. Nogmaals erg bedankt. Na 20 uur vliegen met een tussenstop in Kabul waar we in het Holand House mochten verblijven (lees op een stoeltje wachten tot je het sein voor vertrek krijgt) was het woensdagmiddag dan zover. Op een zanderige vliegstrip in Tarin Kowt te midden van een practige bergpartij staan collega’s me op te wachten, mijn voorgangster in het bijzonder. Voor haar zit het er nu zo goed als op en ze kan niet wachten om naar huis te vliegen. Onze HOTO (informatie-overdracht over hoe je werk te doen) is dan ook vrijwel direct en de volgende dag begin ik al beetje met werken. Zowel de slaap- als werkfabs (containers) zijn klein,nu nog saai en druk bezet met mensen. Tenzij er iemand ziek is natuurlijk, af en toe steekt er wel eens een buikgriepje op heb ik gemerkt. De temperatuur is goed, rond de 25 -30 graden en als je je goed insmeert is de zon geen probleem. Alleen het zand en stof is wel even wennen. Het werkritme ook. Veel tijd voor ontspanning is er niet, het is dan ook geen vakantie. Het is gewoon even wennen aan alles. Het eten is niet slecht, veel keus. Als je niet sport vliegen de kilo’s eraan misschien ook wel bij mij. Voor de insiders: Lunch menu C maar dan anders zeg maar.

Wat is het werkelijke wapen?

 

Op deze foto met bovenstaand bijschrift stuitte ik tijdens een zoektocht naar een mooie landschapsfoto van Afghanistan. Het spoorde me aan om voor mijn vertrek nog even een stukje over het mediabeleid van Defensie waarover nu enige discussie is te schrijven. Niet iedereen van jullie zal dit volgen dus hier een (korte) uitleg. Nederland laat sinds enige tijd ‘embedded’ journalisten toe in Uruzgan. Je kent het wellicht wel van CNN waar journalisten meereisden met de Amerikanen en Britten in de Golfoorlog en zo van dichtbij verslag deden van hun opmars in Irak richting Bagdad. Elk contact met de troepen van Saddam Hussein werd zo’n beetje vastgelegd en vaak live uitgezonden. De restricties waren dat de naam van de eenheid en de precieze locatie niet vermeld werden.

 

Ook de Nederlandse journalisten die vanuit Kamp Holland verslag willen doen van wat er allemaal gebeurt doen dit onder voorwaarden, een zogenaamde gedragscode. Defensie zorgt voor hun veiligheid en biedt hen de mogelijkheid, door zorg te dragen voor werk- en slaapruimte, om verslag te kunnen doen. De journalisten stemmen toe dat al hun journalistieke producties voor plaatsing door Defensievoorlichters (mijn collega’s) gezien worden. Als er sprake is van Operational Security (OPSEC) wordt deze verwijderd.

 

Maar wat is nu precies OPSEC? Dat is dus het lastige, naar mijn persoonlijk idee is het: alle voor Defensie gevoelige operationele informatie waarvan niet gewenst is dat deze op dat tijdstip naar buiten komt, doordat het de missie schaadt en militairen in gevaar brengt. Een ruim begrip wat het voor journalisten soms best moeilijk maakt om hun werk te doen. Recentelijk voorval is het interview van BNR Nieuwsradio met Kolonel Geerts, de huidige commandant van de Task Force Uruzgan (TFU). Zonder zich er specifiek over uit te laten kwam uit het gesprek naar voren dat er een actie gepland staat in de Balluchi vallei en hier wellicht Gurkha’s bij aanwezig zullen zijn. Voor journalisten natuurlijk nieuws dat zij graag snel naar buiten willen brengen. Voor Defensievoorlichters informatie waarmee voorzichtig moet worden omgegaan omdat ook de Taliban het nieuws volgt. Als journalisten dan ook nog Gurkha’s bij hun werkruimte tegen het lijf lopen en interviewen is dit een lastige situatie. Elke verwijzing naar OPSEC door een voorlichter is voor een journalist dan censuur. Voor beide kanten van het verhaal valt iets te zeggen. In VARA’s ‘De leugen regeert’ werd dit dan ook uitvoerig behandeld. De vrijheid van handelen van verslaggevers op het kamp en het vrijgeven van (beeld)materiaal is en blijft een lastig thema. De embedded journalisten worden begeleid op het kamp en zijn naar ik weet inmiddels verhuisd naar een andere werkplek zodat de militairen van de staf openlijk met elkaar kunnen spreken zonder ineens een journalist tegen het lijf te lopen in de gang.

 

Op de weblog van KRO reporter lees je hoe de verhouding tussen mijn collega’s en de embedded journalisten vanuit de journalisten wordt beleefd. Ik raad iedereen aan om het te lezen. Het geeft goed weer hoe de verhoudingen en spanningen liggen waar ook ik mee te maken krijg.

 

Vorige week verscheen er bij de NOS beeldmateriaal van mijn collega Gerben waarin Nederlandse militairen met hun collega’s van de ANA (Afghan National Army) op pad gingen en op Taliban stuitte. Voor wie het nog niet gezien heeft zal ik een linkje plaatsen. Gerben is een ervaren fotograaf (en filmer) die al meerdere keren op uitzending is geweest en heeft een infanterieachtergrond. Hij is dus een militair met heel wat ervaring die weet waar hij mee bezig is. Het door hem gemaakte filmpje geeft een aardig beeld van wat ik wellicht ook mee ga maken. Dat er naast het opbouwen gevochten wordt mag nu wel duidelijk zijn. Waarom er geen Taliban in beeld is?, omdat Gerben er voor koos zijn camera te verruilen voor zijn wapen om zo wat extra vuurkracht te kunnen leveren. Misschien dat we het wapen links afgebeeld maar eens moeten invoeren met een kleine opnamemodificatie.

 

Regels embedded

De Leugen regeert

Beelden NOS

Klaar voor de start

Daar gaat ie dan, mijn eerste blog bijdrage van hopelijk een lange reeks. Met nog minder dan een week te gaan neemt de spanning langzaam toe. Gezonde spanning, zin om te beginnen en de collega’s van de staf TFU weer te zien die eind juli vertrokken zijn waarmee ik mijn voorbereiding heb gedaan. Deze week is het nog snel even met iedereen afspreken, de laatste spulletjes halen die mee moeten en zorgen dat ik mijn zaakjes thuis heb afgerond.  Het inrichten van mijn huis zal nog wat langer moeten wachten vrees ik. Fijn dat Jack & Joam de boel een beetje in de gaten houden. Heb het maar getroffen met zulke buren. Terwijl het Nederlandse leven met verplichtingen, rekeningen en andere van buitenaf opgedrongen zaken gewoon door gaat, zit ik straks in Uruzgan, waar ik puur bezig kan zijn met mijn werk.

Het is mijn eerste uitzending en ondanks mijn voorbereiding waarin ik veel met collega redacteuren als Juul, Gian en mijn nu al in Uruzgan aanwezige collega’s gesproken heb, weet je nooit of je er klaar voor bent. De ’Ben je er klaar voor’ vraag is wel de meeste gestelde deze laatste dagen.  Net als alle andere militairen die op uitzending gaan heb ik de MGI gevolgd. Dit zijn missie gerichte instructies waarbij je naast informatie over het land, cultuur en het op uitzending gaan, alle vaardigheden traint die je nodig hebt. Informatie over wat te doen bij mogelijke IED’s (Improvised Explosive Devices), het herkennen van mijnen, schieten met je persoonlijk wapen, ZHKH (militaire EHBO) en aanverwante zaken. Dit zijn vooral militaire zaken, de journalistieke voorbereiding ligt echter bij jezelf. Ik wil toekomstige redacteuren dan ook nu al de tip meegeven veel te lezen en met je voorgangers te praten en oefeningen bij te wonen van eenheden waarmee je tijdens je uitzending wellicht de poort uit zult gaan. Dan ken je vast wat mensen en raak je meer vertrouwd met hun werkwijze.  Een kleine investering die me straks hopelijk zal helpen bij het bedenken van onderwerpen en het schrijven van artikelen.  Ik laat het verder  allemaal over me heen komen en maak er gewoon een mooie tijd van. Nog een paar nachtjes slapen en dan is het zover.